Wedstrijdsverslag 23 april 2010

Backhand Boys
Wedstrijddag 3: Soms zit het mee, soms zit het tegen

Vandaag stond de topper tegen koploper SLTC op het programma. Met 8 punten uit twee wedstrijden waren zij nog ongeslagen. Bescheiden als we zijn werd er ingezet op een 2-2, met als uitersten een 3-1 overwinning of een 3-1 nederlaag. Coach Nijsten had besloten, dat er geheel in het zwart gespeeld diende te worden. Dit zou wellicht een depressiviteit bij de tegenstander teweeg kunnen brengen. Strak plan. Met de riante familie bolide van Domien werd de weg naar Sittard aanvaardt. Dit keer geen muziek aan in de auto! Het hoe en waarom is helaas onduidelijk, maar het zou kunnen zijn dat assistent coach Domien op deze manier hoopte op een goed gesprek of dat de boxen het hadden begeven onder al dat geweld van de piraten hits, die normaliter door de de Schwartz bolide schallen.

Aangekomen in Sittard werden we getrakteerd op een kop koffie, vergezeld van een vers plakje cake. Dat het hier om een topper ging, was duidelijk. Niemand waagde zich aan het bier voor de wedstrijd. Op 1 werd de 1e keer dit seizoen gestart met het duo Haemers/Berix. Na een walk-over in de 1e set (6-1), besloot de tegenstander het spel om te gooien en een poging te wagen de aswolk afkomstig uit IJsland eigenhandig uit de lucht te slaan. Middels torenhoge ballen (met name van de heer “Huubke” Pijls) werd getracht de sneltrein Haemers/Berix te stoppen. Dit lukte aardig, waardoor de 2e set in de tiebreak naar onze tegenstander ging. Onze jongens herpakten zich echter in de 3e set en sleepten op karakter deze binnen met 6-3.
Op 2 speelden de schoonbroertjes De Schwartz/Meijers. Na een sterk begin van zeker 3 minuten sleepten zij de eerste game binnen. Euforie alom, maar het was snel over met de pret. Sterk spel van de tegenstander en slordig spel van onze kant maakten deze match eenzijdig, wat uiteindelijk resulteerde in een nederlaag met 6-1, 6-1.
Door de lange 1e partij en het feit dat ook Sittard een tijdslimiet heeft qua verlichting, was er slecht tijd voor een korte pauze, waarvan Peter H. gretig gebruik maakte om het nicotine gehalte weer op peil te brengen. Haemers/De Schwartz speelde op 3 een verdienstelijke wedstrijd, maar vergaten de 2e set binnen te slepen op 5-3. De wedstrijd werd verloren met 6-2, 7-5. Het duo Berix/Meijers speelde op 4 een spannende, gelijkwaardige wedstrijd. De 1e set werd onnodig verloren met 6-4. De 2e set kwamen zij met 5-3 voor en de tegenstander leekt gesloopt. Echter, net als in wedstrijd 1 greep de tegenstander naar macht middels torenhoge ballen. Letterlijk hoogtepunt was hier een bal die boven de lichtmasten uit verdween. Deed ons denken aan de reclame van Aquarius! Natuurlijk liet Peter M. zich ook niet onbetuigd en “torende” vrolijk mee. Dit resulteerde uiteindelijk in een tiebreak in de 2e set. Om 22.59 uur stond het 6-6 en het licht dreigde letterlijk en figuurlijk elk moment uit te gaan. Helaas ging het licht bij ons uit en werd de tiebreak met 8-6 verloren. Een 3-1 nederlaag. Had ook anders kunnen lopen, maar helaas liep het vanavond niet volgens ons plan. Maar niet getreurd: soms zit het mee, soms zit het tegen.

De nederlaag werd eerst weggespoeld onder de douches, waarna het tijd was om het vochtgehalte weer op peil te brengen. Vergezeld van wat snacks lukte dit aardig. De plaatselijke kantine juffrouw was zelfs bereid een extra portie te verstrekken, ondanks het feit dat haar dienst er al op zat. Na nog wat vrolijk nagekeuveld te hebben met onze tegenstander, was het tegen twaalven tijd om naar Elsloo terug te keren. Peter M. moest vanwege feestelijke verplichtingen verstek laten gaan bij de laatste halte. Domien, Stan en Peter H. maakten de laatste stop deze keer bij Lou en Olga.

Aan de bar werd al genietend van een uitstekend glas bier de avond vakkundig geanalyseerd. Conclusie: diversiteit, loyaliteit en gezelligheid maken de Backhand Boys uniek. Toen om 02.00 uur Peter M. nog binnenviel werd hem dit dan ook duidelijk gemaakt. Hij was zichtbaar niet verrast door deze conclusie. Twee opmerkelijke constateringen nog deze avond. Ten eerste: door onze aanwezigheid bij Lou en Olga werd de gemiddelde leeftijd omlaag gebracht (dit in tegenstelling tot bij Roger en Maria, waar de gemiddelde leeftijd verdubbeld wordt als wij binnenkomen!). Ten tweede: met gokken moet je gekleed gaan in een overall. Nog nooit hebben we een gokkast gezien die zoveel geld uitspuugt. Of er überhaupt winst gemaakt is door deze gokker zal volgende week blijken. Indien hij weer in overall verschijnt gaan we uit van niet, indien hij strak in het pak verschijnt vermoeden we val wel.

De volgende wedstrijd is pas op 14 mei, thuis tegen Eijsden, de huidige nummer 2. Om nog enigszins mee te blijven doen om de bovenste plekken dienen we hier een overwinning te behalen. We hebben twee weken om onze tactiek te bepalen en vertrouwen er volledig op, dat strateeg Roger Nijsten met een meesterlijk plan op de proppen komt.